خالی

خودم را روی تخت ، عریان از اندیشه های ابتذال

و آبستن حجمی عجیب از امیدواری

                                        پیدا می کنم

نه ماه و نه روز و نه ساعت و نه دقیقه گذشت

و گذشته هیچ تغییری نکرد